Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

Archive for the ‘სხვადასხვა’ Category

პოსტის დაწერა სოფიმ შთამაგონა.

სოფის საოცრად თბილი დამოკიდებულება აქვს თავისი ხალხის მიმართ, აქვს ძალიან ღრმა რწმენა, უყვარს მზე, თავისი ოჯახი და სიცოცხლე. ალბათ მას უნდა მგვანებოდა ყველა სოციალისტი.

ერთ-ერთ პოსტში შოლომ ალეიხემის მოთხრობები ახსენა და ისიც მიაყოლა, თუ წარმოიდგენთ, რომ იმპერიალისტური რუსეთის ოთხმოცდაათ პროცენტს პური არ ჰქონდა, ხოლო დანარჩენები რძეში ბანაობდნენ, ცარიზმის დამხობა აღარ შეგზარავთო.

ვერაფერს იტყვი, არის ამაში სიმართლის მარცვალი. სწორედ ამიტომ, როცა გუშინ “ანა კარენინა”-ს ახალ ეკრანიზაციას ვუყურებდი, საკუთარი თავი გამოვიჭირე იმაში, თუ როგორ მაღიზიანებდა გადაჭარბებული ფუფუნება და როგორ ხელახლა დავაფასე კონსტანტინ ლევინი და ერთი შეხედვით თავქარიანი კიწი, რომელმაც თავისი ბედნიერება სწორედ ასეთი ადამიანის გვერდით იპოვა.

FIDDLER_ON_THE_ROOF_COLORმაგრამ სჯობს, შოლომ ალეიხემის გმირებს დავუბრუნდეთ.

მერძევე ტევიე იმ ოთხმოცდაათ პროცენტს მიეკუთვნება, რომელთა ხარჯზეც მაღალი ფენა ფუფუნებაში ნებივრობდა. ტევიეს სიღარიბის გამო ცხოვრებაში კიდევ ბევრი თავსატეხი აქვს: ის ებრაელია და ჰყავს ხუთი ლამაზი ქალიშვილი, რომლებიც უნდა გაათხოვოს. გაგიკვირდებათ და ჩვენი მერძევე ძალიან პროგრესულად მოაზროვნეა და შესანიშნავად გაუგო თავის გოგონებს, რომლებმაც ერთმანეთის მიყოლებით დაჰკრეს ფეხი და მის დაუკითხავად და არცთუ სარფიანად გათხოვდნენ. მას ისიც კი არ გაუპროტესტებია, როცა ერთ-ერთი შორეულ ციმბირში გაემგზავრა მარტოდმარტო თავის გულისსწორთან, მაგრამ ნაბოლარა ხავალეს თავისი ბედის უკრაინელთან დაკავშირება ვერა და ვერ აპატია და სულ ცხარე ცრემლით გამოიტირა თავისი ჩიტუნია.

მიუზიკლის ყურებისას სხვადასხვა განწყობა მკვეთრად ენაცვლება ერთმანეთს: დაუჯერებლად ლამაზი ქორწინების ცერემონია ბალდახინის ქვეშ და დარბევის სასტიკი სცენა, მაგრამ ფინალი მაინც იმედიანია. ბოლოს, როდესაც ებრაელებისათვის გაუსაძლისი ხდება იქ ცხოვრება და იძულებულნი არიან, მიატოვონ თავიანთი დასახლება, ტევიე კიდევ ერთხელ ხვდება თავის ხავალეს და მის უკრაინელ მეუღლეს – ისინი ერთმანეთს ახალ, უკეთეს ადგილას შეხვედრის იმედით ემშვიდობებიან. ტევიე უკანასკნელი მიდის თავისი ძველი სახლიდან, თუმცა, თან მიჰყავს მევიოლინე, რომელიც მთელი მიუზიკლის განმავლობაში ყველაზე მოულოდნელ მომენტებში ჩნდება და რის თქმას ცდილობს, ეს უკვე თავად გადაწყვიტეთ…

მიუზიკლს ძალიან სევდიანი ფინალი აქვს, თუმცა, ტიტრების ყურებისას დარწმუნებით ვფიქრობდი, რომ ადამიანები, ვისაც ასე უყვართ ერთმანეთი და სიცოცხლე, აუცილებლად იპოვიან ბედნიერებას.

ბონუსად, ტევიეს არია, რომელსაც ყური მოვკარი თუ არა, მაშინვე მივუჯექი ტელევიზორს:

Read Full Post »

გამარჯობა, შე ბებერო აფერისტო!

სუბორდინაციას, იმედია, არ მომთხოვ, იმიტომ, რომ იმის ტაქტიანად თქმა, რის თქმასაც ვაპირებ, საკმაოდ გამიჭირდება.

თავადაც იცი, რომ დიდი ყალთაბანდი ვინმე ბრძანდები, შენზე შექმნილ კომიქსებს მაინც ხომ ათვალიერებ? არ მითხრა, არაო…

შენი ჰობი რომ მკითხველისთვის პერსონაჟის შეყვარება და მერე მისსავე თვალწინ უცერემონიოდ მოკვლა რომ არის, ყველამ გავიგეთ. ასე რომ, თუკი პერსონაჟი ისე მოკალი, რომ ჯერ-ჯერობით მხოლოდ მსუბუქი სიმპათია გაგვიჩნდა და შეყვარება ვერ მოვასწარით, ვთვლით, რომ გაგვიმართლა, ჯორი კასელი, მაგალითად, ან სერ როდრიკი, ან კიდევ რობარ როისი. ბენჯენ სტარკზე შეგნებულად არაფერს ვამბობ, იმიტომ, რომ სანამ გვამს არ მაჩვენებ, არ დავიჯერებ, რომ მკვდარია. ალბათ, ჯერ ვერ გადაწყვიტე, რა მოუხერხო…

რა ვქნა, ვერ გავექცევი იმ ფაქტს, რომ კარგად წერ. ისე კარგად წერ, რომ ბატალური სცენების კითხვისას ლამის თავი ავწიე ერთი-ორჯერ, რომ გამეგო, საიდან მოდიოდა ბუკის ხმა.

მაგრამ ასე გავიგე, HBO-ს სცენარის შექმნაში ეხმარებოდაო და მართალია?

Winterfell-Game-of-Thrones-Godswood

თუ მართალია, რაღატომ გაიმეტე საკუთარი პერსონაჟები ასე დასამახინჯებლად? მათ შექმნაზე თავადვე არ იწვალე?

რატომ გამოიყვანა HBO-მ სანსა ლამის ჭკუასუსტად? შენ თვითონვე ვერ ითმენ ალბათ და იმის მიუხედავად, რომ შიშის კანკალი აქვს ავარდნილი, ხანდახან თავისდაუნებურად წაკბენს ხოლმე თავის პრინცყოფილს (აი, ომში წასვლის წინ რომ ეუბნება, ჩემი ძმა ყოველთვის იქაა, სადაც ბრძოლაა გაჩაღებული, მაგრამ ის შენზე უფროსია, უკვე ზრდასრული მამაკაციაო). გულუბრყვილო და სუსტი კი არის, მაგრამ შტერი არაა. სულ არაა მისი ბრალი, რომ სეპტამ ზღაპრებით გამოუჭედა ტვინი. სეპტა კი ლამის ბრძენ მოხუცად გამოიყვანეთ სერიალში…

ქჰალ დროგო არც ისეთი ცხოველია, როგორც დახატეს (სიმპათიურობა და სიმაღლე შველის მარტო საქმეს?) და სერიალში არ ჩანს, რომ დაენერისს მართლა შეუყვარდა. რას მიკეთებთ საერთოდ?

ბებერი მელა ტაივინის გულშიჩამწვდომი საუბრები არიასთან რა იყო ვითომ? ტაივინის მეორე მხარის დანახება რომ გდომებოდა, ამას წიგნშიც მშვენივრად გააკეთებდი. არ ვიცოდე მაინც, რანაირად უპირებ ბოლოს მოღებას (სპოილერის დამსახურებაა).

და ბოლოს, ამ ბოზთა ბოზის შაეს დადებითი კუთხით წარმოჩენა რაში დაგჭირდათ?

მოკლედ, არ ვიცი, შენი ხელიც ურევია თუ არა, მაგრამ გამკვირვებია, საკუთარი ნამუშევარი ასე რომ გააფუჭებინე მაგათ…

ისე, ვაღიაროთ, მწერალი რომ არა, ალბათ სერიული მკვლელი და მოძალადე იქნებოდი. ისიც ვაღიაროთ რომ სამართლიანობის აღდგენისკენაც გაქვს მიდრეკილება – ზოგიერთს იმისთანები ემართება, რომ ლამის შემეცოდოს, მიუხედავად იმისა, რომ ორიოდ ფურცლის წინ, მზად ვიყავი, საკუთარი ხელით გამებდღვნა.

ჰო, რომანის მიხედვით შენზე მსჯელობაც შეიძლება. აშკარაა, რომ გიყვარს:

–  კარგი სმა-ჭამა – ისეთნაირად აღწერ სადილებს;

– მოვლილი ქალები – დაენერისს მომთაბარე ცხოვრების დროსაც ისეთი ტუალეტი ჰქონდა, ლუვრში არ დაესიზმრებოდათ;

– ჭკვიანი ადამიანებიც გეყვარება და იმასაც კარგად ხედავ, რომ ბევრი დაუფასებელი რჩება ხოლმე;

– მოულოდნელობის ეფექტები და ხალხის სახტად დატოვება – ხანდახან მეტისმეტიც კი მოგდის, მაგრამ ჯანდაბას;

–  საქმეს აუჩქარებლად აკეთებ. მაგიტომ არის, რომ ერთ წინადადებაშიც არ გამჩენია უკმარისობის გრძნობა. იუველირივით მუშაობ და კარგი ინგლისურით წერ. ერთი სიამოვნებაა ორიგინალში კითხვა.

ჰო, მაგრამ ძალიანაც ნუ გაგვიჭიანურებ, თორემ ჩვენც ხალხი ვართ… და მოგეკითხება.

აბა, შენ იცი. ბევრი არ მოწიო, წესიერად იკვებე, კარგად იძინე და დღეში სამი-ოთხი საათი მაინც იმუშავე, თორემ დაგრჩება სერია დაუმთავრებელი. გული მიგრძნობს, ათეისტი იქნები და რით შეგაშინო, არც კი ვიცი… ჰოდა, უბრალოდ, დაამთავრე სერია, რა!

მე ჯერ მთელი სიამოვნება წინ მაქვს, მესამე წიგნს ვკითხულობ და მგონი, სანამ უკვე გამოქვეყნებულ ნაწილებს მოვრჩები, მანამდე რაღაცას თავს მოაბამ.

წავალ, არია მელოდება…

Read Full Post »

დღეს ჩემი შვებულების ბოლო დღეა, წუხელ თბილისში ჩამოვქანდი მინივენით. ვიფიქრე, სამსახურში გასვლის წინ დამწვარ მუხლებს მაინც მოვიშუშებ და ადაპტაციას გავივლი-მეთქი. ახლა ვრწმუნდები, რაოდენ სწორი გადაწყვეტილება მიმიღია: ამ დილით ვერც ერთი კვირის განმავლობაში მაგარ საწოლზე დაჩეჩქვილი გვერდები ავითრიე და ვერც გაბრუებული თავი. საოცარი ისაა, რომ იმ საწოლზე მშვენივრად მეძინა, მხოლოდ წუხელ ვიგრძენი განსხვავება, როცა საკუთარ ლოგინში ჩავყვინთე.

სახლს მაინც არაფერი სჯობს!

თან წავიღე:

– საცურაო კოსტიუმები და ყველაზე მოკლე და თხელი ტანსაცმელი, რაც კი მოვიძიე;
– ჩემი საყვარელი სმარტფონი მოზრდილი ფლეილისტითა და მარტინის და დრიუონის რომანებითურთ;
– ბოტასების ერთი წყვილი და სპორტული ქურთუკი;
– ციფრული ფოტოაპარატი;
– ელემენტარული მასალა გერმანული ენის შესწავლის მსურველთათვის;
– ორიოდე ნორმატიული აქტი;
– ტკბილეულობის მოკრძალებული მარაგი;
– წვრილმანი მედიკამენტები;
– მზიანი ამინდების იმედი.

ამინდი

რა უნდა იყოს იმაზე დიდი კატასტროფა, როცა რვა ძლივს გამოძებნილი დღიდან პირველი სამი წვიმიანია? წვიმიანი და ცივი!

სიამაყით მინდა განვაცხადო, რომ ამ ცივ და წვიმიან დღეებშიც კი გმირულად ვატარებდი წინა პოსტში ხსენებულ და ყბადაღებულ ულტრამოკლე შორტებს!

სამშაბათს დილით, როცა ფარდა იმ იმედით გავწიე, წყლის ხმა ალბათ ონკანიდან მოდის-მეთქი და კოკისპირულმა წვიმამ შემოასხა, ლამის იყო ყბა მომექცა. წავჩანჩალდი პირის დასაბანად და სარკეში საკუთარი თავიც ყურადღებით დავათვალიერე – ხავსი, რაღაც სასწაულით, ჯერ არ მომკიდებოდა.

ის იყო, მტკიცედ გადავწყვიტე, ზეგ თბილისში ვბრუნდები-მეთქი, რომ წვიმამ იკლო და ცოტა ხანში ისე ჩამოცხა, სპორტული ქურთუკი ლამის ტანზე მიმეკრა. სასწრაფოდ ავიკარი გუდა-ნაბადი და პლაჟზე გავვარდი.

ამის შემდეგ ამინდებს არა უშავდა, შიგადაშიგ წამოწვიმა ერთი-ორჯერ. ეგ იყო, ზღვა ამ პერიოდისთვის საკმაოდ ცივი იყო და ზღვაურიც სასურველზე გრილი.

შვებულების სოციალ-ეკონომიკური და კულტურული ასპექტები

პირველ საღამოს რომ მიმოვიხედე და პლაჟზე კანტიკუნტად გაფანტული ხალხი სრულიად უწვალებლად დავთვალე, რაღაცნაირად გული დამწყდა. შემეცოდნენ ადგილობრივები, რომელთა შემოსავლის ძირითადი წყარო დამსვენებლებია. ქობულეთში ამ მხრივ წელს ნამდვილად არ იყო საქმე კარგად.

განსაკუთრებით ეს კვების ობიექტების მომსახურების ხარისხზე აისახა. როგორც ჩანს, მოთხოვნა და შემოსავალი დაბალია. ალბათ სწორედ ამის გამო იყო, რომ იმ კაფეებში, სადაც ადრე დავდიოდი სასადილოდ, ორჯერ ისეთი საშინელება მომართვეს, მთელი ღამე მინერალურ წყალს ვყლურწავდი.

ერთი სასიამოვნო სიახლე, რაც დამხვდა, გასაქირავებელი ველოსიპედებია. სწორედ ამის გამო იყო, რომ საღამოობით, როცა დამსვენებლების უმრავლესობა გიპიურიან-შლეიფიან კაბებს მიაფრიალებდა და ქუსლებს მიაკაკუნებდა, მე მუხლებამდე ტალახის შხეფებით ამოსვრილი და თმაგაჩეჩილი მივრბოდი სახლში.

ვინც ამ აწ უკვე დამსვენებლებისაგან დავიწყებულ ადგილას ყოფილა თუნდაც გავლით, კარგად მოეხსენება, რომ კვების ობიექტები პირდაპირ კავშირშია ცოცხალ მუსიკასთან. საბედნიეროდ, მოიძებნება ერთი-ორი წერტილი, სადაც ნორმალური ჯგუფი ნორმალურად უკრავს, მაგრამ უმეტესწილად… ბრრრ!!!

ერთ-ერთი რესტორნის სცენაზე ცნობილი “ნიჭიერი” სოსო ნარიმანიძე დავლანდე, მეორეგან კი ორი სლავური გარეგნობის გოგჩო, რომელთაც ხმა და სმენა ნამდვილად არ ჰქონდათ, სინდის-ნამუსის რა მოგახსენოთ, უცხო ხალხის გაჭორვა არ მჩვევია. ვერ გამიგია, როცა “ვია გრა”-ს და ალა პუგაჩოვას სიმღერებს ასრულებდნენ საუცხოო მანერით, რატომ მიჩნდებოდა მათი სცენიდან ჩამოღებისა და წკიპურტის კვრით შუა ზღვაში გაგზავნის სურვილი… ალბათ, მათი ფიგურა შემშურდა…

რაღაც ჩემდა ჭირად სახლთან მდებარე რესტორანში, სადაც ყოველთვის ისეთი სიწყნარე იყო, როგორც მორგში, ახალი დასი დაუქირავებიათ და მინდოდა თუ არა, ღამის ორ საათამდე ვუსმენდი ვიღაც ტემპერამენტიან ბიძიას: “რესტორანი “ედემი
კარგია?!”, “ხელები დამანახეთ”, “იუბილარს ვულოცავთ” და “აეეეეეე, ს დნიომ რაჟძენიააააა (უკვე სიმღერით)”…

თავდაპირველად თავზე ბალიშის დამხობა საქმეს შველოდა, მაგრამ მერე დასს ვიღაც სიგარეტით სექსუალურად ხმაჩახრინწული დეიდა შეუერთდა სექსუალურივე რეპერტუარით: “ო ბოჟე, კაკოი მუჟჩინააა, ია ხაჩუ ატ წებია სინაა..”, მერე რაღაცას ამბობდა ქალიშვილზეც, მაგრამ საკუთარმა ბუზღუნ-ბურტყუნმა შემიშალა ხელი, რომ ტექსტი ბოლომდე გამეაზრებინა.

ამის შემდეგ :ცენზურა: :ცენზურა: ყურსასმენებს ვიკეთებდი და ისე ვიძინებდი.

Remember when you were young, 
You shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.

გმადლობთ, მისტერ გილმორ!

საუბრები მეგობართან:

“როგორაა საქმე თამარა, მზე არის? თუ  რომ ჩამოხვალ, სოლარიუმში ხარ გასაქცევი?”
 
“მე: ზემო სართულზე ვარ და აქ კოღო არ მაწუხებს.
ის: რატომ, ართრიტი აქვს?”
 
“მე: იცი, გერმანულის სწავლა მინდა, ალბათ რუსთავში ვივლი.
ის: აუცილებლად იარე! გერმანული ძალიან მაგარი ენაა, და რუსთავში ყოველი მეორე გერმანულად ლაპარაკობს. ამაზე კარგ ადგილს ვერ ნახავ გერმანულის სასწავლად!”
 

შენც მადლობა, ჩემი საღამოების გახალისებისთვის! 🙂

ჩხუბი მეგობართან:

ამაზე საუბარი აქ არ მინდა.

რომ არა ყოველივე ზემოაღნიშნული, ყველაფერი სწორედ ისე იქნებოდა, როგორც ვგეგმავდი.

მიუხედავად ამისა, დასვენებამ სწორედ რომ სულზე მომისწრო. ხვალიდან ახალი ძალებით გავდივარ სამსახურში.

ახლა ვზივარ, დამწვარ მუხლებს სულს ვუბერავ და ნაყინს გეახლებით. ფერი ოდნავ ვიცვალე, “ფეისბუქზე” რამდენიმე ფოტო ავტვირთე, ვამაყობ, რომ ვარჯიშს კვლავაც ვაგრძელებდი და ფორმიდან არ ამოვვარდნილვარ.

წინ კიდევ აგვისტოს ნახევარი და ხავერდოვანი სეზონია. ასე რომ, ვისაც ჯერ არ დაგისვენიათ, სასიამოვნო დროის გატარებას და მზიან ამინდებს გისურვებთ!

 

Read Full Post »

ზოგადად, სერიალების დიდი მოყვარული არ მეთქმის, თუმცა, რამდენიმე მათგანი ნანახი მაქვს.
მაგალითად, ოთხმოცდაათიანებში ძალიან პოპულარული “კასანდრა” დღესაც ლამის ზეპირად მახსოვს, ამის შემდეგ ერთმანეთს მიეწყო მოცალეობის ჟამს ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ნანახი საპნის ოპერები, სტანდარტული სცენარის მიხედვით რომ იყო გადაღებული; “უშნო ბეტი”, რომლის მეშვეობითაც წარმატებით ვფლანგავდი დროს, თუმცა, დღეს რამდენიმე ეპიზოდს თუ გავიხსენებ, “სიცრუის თეორია”, რომელსაც ექსცენტრიული, მაგრამ ნიჭიერი მთავარი გმირის ხათრით მივუჯექი, მაგრამ მალევე გამიცრუა იმედები; “ლოსთი”, რომელიც მესამე სეზონამდე მომწონდა, მაგრამ ამის შემდეგ ყოველ სერიას იმ იმედით ვუყურებდი, რომ ბოლო აღმოჩნდებოდა.
მოკლედ, საკმაოდ შთამბეჭდავი პორტფოლიო გამომივიდა.

თუმცა, არ აქვს მნიშვნელობა, წიგნი იქნება, ფილმი თუ სერიალი; თითოეულ მათგანში შეიძლება იპოვო საინტერესო სახე და პერსონაჟი, მაგრამ მათგან ცოტა მიყვარს ისე, როგორც აუტანელი, ჭირვეული, ექსცენტრიული, ყოველგვარი ჩარჩოებისა და წესების მტერი, ძლიერი ნებისყოფითა და დიდი ინტელექტით დაჯილდოებული ნარკომანი კოჭლი ექიმი.

გრეგორი ჰაუსი – ექიმი თეთრი ხალათის გარეშე, რომელიც მასხრად იგდებს ყველას და ყველაფერს, დაქრის მოტოციკლით, თავისი ხელჯოხს ყოფს სხვის საქმეში, ღებულობს განუსაზღვრელი რაოდენობით ტკივილგამაყუჩებელს/ნარკოტიკს, მოხვდა ფსიქიატრიულ კლინიკაში, სარეაბილიტაციო ცენტრში, ციხეშიც კი, მაგრამ მთელი ამ დროის განმავლობაში მისი გუნდის დახმარებით სვამს ურთულეს დიაგნოზებს და სიცოცხლეს უნარჩუნებს ათეულობით ადამიანს. თუმცა, მისთვის მთავარი ადამიანის სიცოცხლე კი არა, თავსატეხის ამოხსნაა, მთელ მის წარმატებულ კარიერას კი თან სდევს აუტანელი ტკივილი მარჯვენა ფეხში. ექიმი, რომელსაც პირად ცხოვრებაში არ გაუმართლა (როგორც შემდეგ ირკვევა, საკმაოდ მძიმედ გადაიტანა საყვარელ ქალთან დაშორება), თვითრეალიზებას პროფესიის მეშვეობით ახდენს და ძალიან ნაყოფიერადაც. მის ჭირვეულობას მხოლოდ ორი ადამიანი იტანს – მისი საუკეთესო მეგობარი ექიმი უილსონი, რომელიც ყოველთვის საყვედურის გარეშე ღებულობს მის ექსცენტრიულ გამოხტომებს და შეუმცდარად კითხულობს მათ მიღმა დაფარულ სათქმელს და მისი უფროსი, აგრეთვე კარგი ექიმი, კარგი ხელმძღვანელი, ნებისყოფიანი და ჭკვიანი ქალი – ლიზა კადი, რომელმაც კარგად იცის, თუ ვისთან აქვს საქმე და ახერხებს, საავადმყოფოს და პაციენტების სასიკეთოდ მართოს ჰაუსის არაპროგნოზირებადი მოქმედებები.

ჰაუსი და ქალები ცალკე თემაა. ფიზიკური ნაკლის მიუხედავად, ექიმს მათი ყურადღება ნამდვილად არ აკლია, თუმცა, თავად სრულ გულგრილობას ინარჩუნებს. მან საკუთარი ნებით თქვა უარი ადვოკატ სტეისისთან (აი, იმ ქალთან, ზემოთ რომ ვახსენეთ) ურთიერთობის აღდგენაზე მას შემდეგ, რაც ეს უკანასკნელი მზად იყო, მის გამო ქმარი მიეტოვებინა. თუმცა, საბოლოოდ ისევ თავად გააცნობიერა, რომ მისი და სტეისის ურთიერთობა თავიდანვე დასანგრევად იყო განწირული და საკუთარი ნებით გაუშვა ქალი ქმართან, როგორც თვითონ თქვა, ძალიან კარგ და ღირსეულ ადამიანთან, რომელიც თავადვე გადაარჩინა სიკვდილს. მისთვის თავბრუს დახვევა ვერც მომხიბვლელმა ექიმმა ქემერონმა შეძლო, ვერც რამდენიმე პაციენტმა, რომლებიც შემდეგ ყოველგვარი კვალის გარეშე გაქრნენ მისი ცხოვრებიდან.

ერთადერთი ქალი, რომელიც პირადად მე, როგორც მაყურებელს, ჰაუსისთვის შესაფერისად მიმაჩნდა, ისევ ლიზა კადი იყო – ჰაუსის ღირსეული მოწინააღმდეგე და კოლეგა ხუთი თუ ექვსი სეზონის განმავლობაში. მთელი ამ დროის მანძილზე ველოდი მათ შორის სასიყვარულო ურთიერთობის გაბმას, თუმცა, მოგვიანებით აღმოჩნდა, რომ ამას გაცილებით რთული და ხანგრძლივი წინაპირობები ჰქონია, ვიდრე წარმოვიდგენდი. ამ ორ ადამიანს შორის ნელ-ნელა იბმებოდა უხილავი ძაფები, თურმე ჯერ კიდევ უნივერსიტეტში სწავლის დროიდან, როდესაც ორივე გამორჩეული სტუდენტი იყო და ერთმანეთს ექიშპებოდნენ კიდეც. თუმცა, თითოეულ მათგანს მწარედ ახსოვს გადატანილი წარუმატებელი ურთიერთობები და ახლა ფრთხილად სინჯავენ ერთმანეთისაკენ მიმავალ თითოეულ ნაბიჯს.

ჩემთვის პირადად კულმინაცია იყო მეექვსე სეზონის ბოლო ეპიზოდი. ეს იყო პირველად, როცა შეუმცდარ ჰაუსს პაციენტი მოუკვდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი სწორად გააკეთა; პირველად მოხდა, რომ პაციენტმა თავისი სიმამაცითა და გამძლეობით მასში პატივისცემა და თანაგრძნობა გამოიწვია. ის ამ შემთხვევაშიც მართალი იყო, არაფერი შეშლია, მაგრამ მიუხედავად ამისა, პირველად დაკარგა თავი და იყვირა: “ჰო, ჯანდაბას, ყველაფერი სწორად გავაკეთე, ყველაფერი, მაგრამ მაინც მოკვდა!!!” გადაღლილმა და მოშლილმა სახლში საგულდაგულოდ გადამალული ვიკოდინის ფლაკონი მოძებნა, რომლის მიღებასაც არცთუ დიდი ხნის წინ უდიდესი ძალისხმევის ფასად მოეშვა. ამით ის მზად იყო, კვლავ უარი ეთქვა ყოველივე ადამიანურზე და წყალწაღებულ ნარკომანად, ცივსისხლიან ექიმად ქცეულიყო, მაგრამ სწორედ ამ მომენტში მოევლინა ლიზა – ერთადერთი ქალი, რომელსაც მისი ცხოვრებისაკენ მობრუნება შეეძლო და მოაბრუნა კიდეც. სიმართლე გითხრათ, ასეთი კმაყოფილებით ალბათ არასოდეს დამისრულებია სეზონი და დავლოდებივარ ახალს.

მეშვიდე სეზონის განმავლობაში ბევრი მაყურებლისაგან მესმოდა: “შეყვარებული ჰაუსი აღარ შეეფერება სერიალს”, “ადრე უფრო ექსცენტრიული იყო”, “ბედნიერი ჰაუსი რაღაც ვეღარაა ისეთი” და ა.შ. რაღა დაგიმალოთ და ასეთი ხანგრძლივი ნაცნობობის შემდეგ გრეგს უკვე რეალურ და ახლობელ ადამიანად აღვიქვამდი და თავადვე გამაოცა იმ ფაქტმა, რომ მსგავსი კომენტარები მაღიზიანებდა 🙂 . ჩემი აზრით კი შეყვარებული ჰაუსი სწორედაც რომ ძალიან კარგი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ არც ახლა აკლდა თავხედობა და უტაქტობა, ექსცენტრიული გამოხტომები და ურთულესი თავსატეხები, გვერდით ლიზა ჰყავდა, რომელსაც აგრეთვე დაუზარლად უშლიდა ნერვებს, თუმცა, აგრეთვე უზომოდ უყვარდა. მაყურებლებისა არ მიკვირს, რადგან თავად ჰაუსმა რამდენჯერმე ლამის უმიზეზოდ თქვა უარი ლიზაზე, რადგან თითქმის დავიწყებული ჰქონდა, რომ ისიც შეიძლებოდა, ბედნიერი ყოფილიყო და ვინმეს ჰყვარებოდა. თუმცა, ამას ხელი არ შეუშლია იმისთვის, რომ ჩვეული ამპლუიდან არ ამოვარდნილიყო და საბოლოოდ ეს ურთიერთობაც კრახით დაასრულა. არ ვიცი, ეს რატომ მოხდა: ლიზას როლის შემსრულებელთან დადებულ კონტრაქტს გაუვიდა ვადა თუ თავიდანვე ასე იყო ჩაფიქრებული, მაგრამ ფაქტია, რომ მიუხედავად მეშვიდე სეზონის ფრიად ეფექტური და არაპროგნოზირებადი დასასრულისა, გული საშინლად დამწყდა.

ახლა მერვე სეზონს ვუყურებ. ჰაუსს ახალი გუნდი ჰყავს, ძველებიდან მხოლოდ ექიმი ჩეიზი შემორჩა, მეორე ყოფილი გუნდელი კი ახლა მისი უფროსია. ლიზას სახელი ექიმმა უილსონმა მხოლოდ ერთხელ ახსენა, როცა ჰაუსის ახალ შეფს აუხსნა, თუ რატომ არ შეეძლო ჯიუტი ხელქვეითის მორჯულება. ჰაუსი ძველებურად ხსნის თავსატეხებს, სიცოცხლეს უმწარებს თანამშრომლებს, ფიქტიურად დაქორწინდა უკრაინელ არალეგალ ემიგრანტზე, მოცალეობის ჟამს ფორტეპიანოზე უკრავს და თავისი გუნდის წევრების ფარული აზრების ამოცნობით ერთობა. ამის მიუხედავად, პირადად მე საშინლად მაკლია ლიზა და ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება, მას არ ენატრებოდეს.

ალბათ სწორედ ამის გამოა, რომ როდესაც გავიგე, რომ სერიალი მაისში მთავრდება, ერთის მხრივ გული დამწყდა, მაგრამ მესიამოვნა კიდეც. მე მგონი, სჯობს მანამდე დამთავრდეს, სანამ ექიმი ჰაუსი ერთგულ მაყურებლებს ჯერ კიდევ უყვართ. სულ ცოტაღა დარჩა იმის გარკვევამდე, თუ რა ელის მთავარ გმირს – სრული მარტოობა თუ რაიმე სხვა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც გაირკვა, რომ მის უახლოეს მეგობარს, ექიმ უილსონს კიბო აქვს.

მოკლედ, ასეა, კიდევ რამდენიმე ეპიზოდიც და ლეგენდა მთავრდება. მთელი იმ დროის განმავლობაში, რაც ამ სერიალს ვუყურებ, მინდოდა პოსტის დაწერა. უპირველეს ყოვლისა, იმიტომ, რომ გრეგორი ჰაუსი არ არის რიგითი პერსონაჟი, არამედ უაღრესად საინტერესო და მრავალმხრივი გმირია, რომლის შექმნაშიც, რასაკვირველია, განსაკუთრებული წვლილი მისი როლის შემსრულებელს – ჰიუ ლორის მიუძღვის. ეს უაღრესად ნიჭიერი ადამიანი კიდევ ბევრ სფეროში მოსინჯავს თავს და წარმატებასაც მიაღწევს, მაგრამ ბევრისთვის, მათ შორის ჩემთვისაც, ყოველთვის ერთადერთ და შეუცვლელ ჰაუსად დარჩება.

პოსტის ბოლოს კი დავძენ, რომ ნელ – ნელა თავიდან მოვყევი სერიალს, განტვირთვის მიზნით კვირაში ორ-სამ ეპიზოდს ვუყურებ და წინასწარ ვიცი, სადაც დავასრულებ: სადღაც მეშვიდე სეზონის შუაში – გრეგს და ლიზას ერთად დავტოვებ, სანამ ყველაფერი ისევ აიწეწება.

და ისიც ვიცი, რომ მეტ სერიალს, უბრალოდ, აღარ ვუყურებ.

Read Full Post »

მსოფლიოს უკვე კარგა ხანია, ლარსონომანიის ტალღამ გადაუარა. გამონაკლისი არც ევროპული კინემატოგრაფი აღმოჩნდა, არც ჰოლივუდი და აქ რა სახსენებელია, მაგრამ თქვენ წარმოიდგინეთ, არც ქართული ბლოგოსფერო. რომანის “გოგონა დრაკონის ტატუთი” მიმოხილვა უკვე ბევრმა ბლოგერმა დაწერა. ალბათ, მეც სიამოვნებით გავაკეთებდი იმავეს, წიგნი მანამდე რომ მომეგდო ხელში და წამეკითხა, სანამ ჯერ კიდევ მქონდა საამისო დრო. სამწუხაროდ, ამ დანაკლისის ფილმებით შევსება მომიწია.

შვედური ვერსია თავიდანვე მომეწონა და როგორც გადმოცემით მითხრეს, მაქსიმალურად ახლოს დგას წიგნთან. ჰოლივუდურ რიმეიქს აგრეთვე დიდი ინტერესით ველოდი, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც გაკვირვებულმა აღმოვაჩინე, თუ რა დამართეს ნაზ, ქერა რუნი მარას ლისბეთის როლის გამო. შედარებითი მიმოხილვა ჰოლივუდური ვერსიის ნახვისთანავე მოვხაზე გუნებაში, მაგრამ დაწერისგან აქამდე თავს ვიკავებდი, რადგან წიგნი წაკითხული არ მქონდა. თუმცა, გუშინ სხვა ბლოგზე წავაწყდი რაღაც მსგავსს და მეც გადავწყვიტე – რატომაც არა!

ზოგადად, სამართლიანობა მოითხოვს აღვნიშნო, რომ ევროპული კინო ბევრად მირჩევნია ჰოლივუდურს; ამასთან, რატომღაც მგონია, რომ როდესაც რომელიმე რეჟისორი თავისი თანამემამულის ნაწარმოებს ჰკიდებს ხელს, განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას გრძნობს/უნდა გრძნობდეს და შესაბამისად, ეკრანიზაციაც გაცილებით დახვეწილი და დამუშავებული გამოდის/უნდა იყოს, ვიდრე ჰოლივუდის კომერციაზე ორიენტირებული პროდუქტი. ამის მაგალითია, მაგალითად, ეჟი კავალეროვიჩის “ვიდრე ჰხვალ”, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ ალბათ ვერ შეედრება ჰოლივუდურ ეკრანიზაციას, მაინც გაცილებით მეტად მომწონს. თუმცა, შევეცდები, ობიექტურობა შევინარჩუნო.

“გოგონა დრაკონის ტატუთი” შვედურ ეკრანიზაციაში პირველ რიგში, მსახიობები მომეწონა. მიქაელ ბლუმკვისტი ალბათ, სწორედ ასეთი უნდა ყოფილიყო – სრულიად ჩვეულებრივი გარეგნობის ჟურნალისტი, რომლისგანაც სუპერმენურ გამოხტომებს მაყურებელი არც უნდა ელოდეს და თუ მაინც ელოდება, პირველივე შეხედვისთანავე გაუქარწყლდება ეს მცდარი სტერეოტიპი. ლისბეთის პერსონაჟის დამახასიათებელი ნიშანი კი ალბათ სწორედ ის ნეგატიური დამოკიდებულება უნდა ყოფილიყო, როგორიც მის მიმართ აქვს მთელ საზოგადოებას და ალბათ, მაყურებელთა უმრავლესობასაც, ყოველ შემთხვევაში მანამ მაინც, სანამ გავიცნობთ. რაც შეეხება ერიკა ბერგერს, პრაგმატული და გონებამახვილი ქალის როლს ალბათ რობინ რაიტი უფრო შეეფერება, ვიდრე ლენა ენდრე, რომელიც რატომღაც, მზერააცრემლებული, ნაზი ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებს. რაც შეეხება ნილს ბიურმანს, მე შვედი პიტერ ანდერსონის მიერ განსახიერებული მოძალადე გაცილებით საზიზღარ ნაძირალად მეჩვენა, ვიდრე ფინჩერის ვერსიაში მონაწილე იორიკ ვან ვაგენინგენი, რომელმაც რატომღაც ერთი რიგითი ლუზერი უფრო მომაგონა პირველი შეხედვით.
და ბოლოს, პერსონაჟი, რომელმაც ჩემი დიდი სიმპათიები დაიმსახურა – დრაგან არმანსკი: მიუხედავად იმისა, რომ გორან ვისნიჩი გაცილებით სიმპათიურია, შვედურ ვერსიაში მონაწილე Michalis Koutsogiannakis თითქოს უფრო გამოხატავს იმ მამობრივს მიმსგავსებულ გრძნობებს, რაც არმანსკის აქვს ლისბეთის მიმართ.

ფინჩერისეულ ეკრანიზაციაში, ჩემი ყოვლად სუბიექტური აზრით, თავი დაკისრებულ მისიას ყველაზე კარგად მაინც რუნი მარამ გაართვა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი სიმპათიები მთლიანად ნუმი რაფასის მხარესაა, ჩემი მხრიდან უსამართლობა იქნება, ახალგაზრდა მსახიობს გაწეული შრომა დავუკარგო. თუმცა, მაინც არ მესმის, ასე სასტიკად რატომ დაამახინჯეს. მხოლოდ ფილმის შუაში მივხვდი, თუ რა აძლევდა მის სახეს ასეთ უსიამოვნო იერს – თეთრი წარბები.

ფინჩერთან დიდ ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ ჩემი აზრით, ყველა ის უპირატესობა, რაც მის ეკრანიზაციას შვედურთან შედარებით აქვს, იმის დამსახურებაა, რომ ნილს არდენ ოპლევს გაცილებით ნაკლები შესაძლებლობები და ფინანსები ჰქონდა, ვიდრე ჰოლივუდელ მაესტროს. ცნობისათვის – შვედური ვერსიის ბიუჯეტი 13 მილიონია, ჰოლივუდურის – 90.

რაც შეეხება სიუჟეტს, ერთადერთი პასაჟი, რომლითაც ფინჩერის ეკრანიზაცია ლარსონის რომანთან უფრო ახლოს დგას, ვიდრე შვედური, მიქაელის ქალიშვილია. სხვა დანარჩენში ჰოლივუდელმა სცენარისტებმა საკმაო იმპროვიზაციის უფლება მისცეს თავს. (ახლა არ მკითხოთ, თუ არ წაგიკითხავს, საიდან იციო. დეტალები გადავამოწმე!).


თუკი რუნი მარას მიერ განსახიერებულ ლისბეთს რაიმე უპირატესობა მართლაც აქვს ნუმი რაფასთან შედარებით, ამას პირწმინდად აქარწყლებს რეჟისორის ნამუშევარი. მეტროში ჩხუბის სცენა შვედურ ვერსიაში გაცილებით უკეთ წარმოაჩენს ლისბეთის ხასიათს, ვიდრე ჰოლივუდურში. რაც შეეხება ძალადობის სცენას, ჩემი აზრით, შვედებს ის გაცილებით სასტიკი გამოუვიდათ. განსაკუთრებით ერთი დეტალი დამამახსოვრდა – ნაძირალა ბიურმანი ფრთხილად კეცავს შარვალს, სანამ მის უკან საწოლზე დაბმული ლისბეთი ბორგავს. რაც შეეხება კალესა და ლისბეთის სცენებს, სასტიკად გამაღიზიანა იმ მომენტმა, როდესაც რუნი მარას უეცრად მინაზებული გმირი კალეს ეუბნება: “ნუ ლაპარაკობ!” და ორივე ხელით აწვენს საწოლზე. ეს უფრო ჰოლივუდური მელოდრამიდან ამოგლეჯილ სცენას ჰგავს და ჩემი აზრით, უაღრესად არალისბეთურია 🙂 .

და ბოლოს, ჩემთვის ყველაზე აღმაშფოთებელი – ფინალი: როდესაც დარეტიანებული მარტინი ბუნკერიდან გარბის, ხოლო თოკიდან ახლახანს ჩამოხსნილი კალე იატაკზე გდია და ლისბეთი ეს-ესაა მარტინს უნდა დაედევნოს, ხდება სრულიად გაუგებარი რამ. სანამ იარაღს დამცველს ხსნის, ლისბეთი ბლუმკვისტს ეკითხება, შეიძლება თუ არა, რომ მოვკლაო, ხოლო ეს უკანასკნელი სრულიად გაუგებარი ჟესტით უქნევს თავს, რომელიც დიდი ალბათობით, შესაძლოა, თანხმობად მივიღოთ. დავიწყოთ იქიდან, რომ როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა, გალეული გოგოს მანიაკის მოსაკლავად გაგზავნა მთლად ჭკვიანური საქციელი არაა; ამასთან, ბლუმკვისტი ნამდვილად არ ტოვებს ისეთი ადამიანის შთაბეჭდილებას, რომელიც ვინმეს ადამიანის, თუნდაც სერიული მკვლელის მოსაკლავად გაგზავნიდა. შვედურ ვერსიაში ის გაცილებით კანონმორჩილ მოქალაქედ არის წარმოჩენილი, რომელიც საკუთარ თავს ზედმეტის უფლებას არ აძლევს და გამუდმებით პოლიციაში დარეკვას ცდილობს და დარეკავდა კიდეც, ლისბეთის ხუშტურები რომ არა. ეს ეპიზოდი თავადვე წავიკითხე წიგნში და როგორც ველოდი, ბლუმკვისტს სურს, მიმავალ ლისბეთს დაუყვიროს, შეჩერდიო, თუმცა, თოკისგან დაზიანებული ყელის გამო ხმას ვერ იღებს.

აი, შვედებს კი ეს ნამდვილად არ შეშლიათ. მთელი ფილმის განმავლობაში ერთ-ერთი ყველაზე ემოციური მომენტი სწორედ ისაა, როდესაც დაბრუნებული ლისბეთი ბლუმკვისტს ეუბნება, რომ მას შეეძლო მარტინის გადარჩენა, მაგრამ არ დაეხმარა, ამის შემდეგ კი მიქაელს გაერიდება. კალე კი ცოტა ხნის შემდეგ ეუბნება: არ ვიცი, რა შეგემთხვა და რატომ გახდი ასეთი, მაგრამ შენ მე სიკვდილს გადამარჩინე და მიხარია, ჩემს გვერდით რომ ხარო.

ერთი გაღიმება მაშინ გამეღიმა, როცა ფილმის დასაწყისში ტრუსისამარა კრეიგს შევავლე თვალი. ჟურნალისტის პირობაზე ზედმეტად დაკუნთული ხომ არაა-მეთქი, გავიფიქრე. არ ვიცი, ვინ ვერ შეელია კრეიგის სუპერმენურ სტატუსს, მაგრამ ცოტა უადგილოდ კი მეჩვენა; ის სქელჩარჩოიანი სათვალე კი სრულიად უსარგებლო დანამატად გამოიყურება მის სახეზე.

ყველა დეტალის განხილვას ახლა ნამდვილად არ შევუდგები. როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ფინჩერმა ბევრი რამ შეცვალა რომანიდან, მაგრამ ეს თავისთავად პრობლემა არ არის. თუმცა, ჩემი აზრით, შვედებმა გაცილებით დაბალი ბიუჯეტით უდიდესი საიუველირო სამუშაო ჩაატარეს და უკეთესი თუ არა, უარესი ფილმი ნამდვილად არ გადაუღიათ.

თუმცა, ეს ჯერჯერობით! “გოგონა, რომელიც ცეცხლს ეთამაშებოდა” ანუ ტრილოგიის მეორე ნაწილის შვედური ეკრანიზაცია არ არის ისეთი შთამბეჭდავი, როგორიც პირველი. ასე რომ, თუკი მისტერ ფინჩერი გაგრძელებას გადაწყვეტს, კიდევ აქვს შანსი, შვედებს აჯობოს. ჯერჯერობით კი ჩემგან დიდი პლუსი კვლავ ევროპულ კინემატოგრაფს!

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »