Feeds:
ჩანაწერები
კომენტარები

წვიმიან ბათუმში

“ბათუმი საქართველოს ულამაზესი ქალაქია” – ასე მოკლედ და კონკრეტულად დაუსაბუთა ჩემმა მეუღლემ მოსკოვიდან ჩამოსულ ნათესავს ბათუმში დასვენების აუცილებლობა.

39947226_283612168907199_8371803833080217600_n

მიუხედავად იმისა, რომ ამ თეზისის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, ბათუმზე ცოტა მეტის თქმა მინდა.

წლევანდელი ორკვირიანი შვებულების ცხრა წვიმიანი დღე ბათუმში გავატარე, თუმცა, წვიმის, ელჭექის, შტორმის, აღელვებული ზღვისა და სიძვირის მიუხედავად, ეს ბოლო დროის ერთ-ერთი საუკეთესო შვებულება იყო.

ძნელია იმის თქმა, რატომ მიყვარს ბათუმი. თუმცა, თუკი გამოჩნდება თავისუფალი ორი-სამი დღე, მზად ვარ, ისევ მივაშურო.

ბათუმში უმწვანესი, ულამაზესი და ძალიან მყუდრო ძველი ბულვარია, სადაც სეირნობას მართლაც არაფერი სჯობს. დედაქალაქის დატვირთული რეჟიმით დასტრესილი ადამიანისთვის მართლა მისწრებაა ასეთ ადგილას სეირნობა და დროგამოშვებით ზღვის სანაპიროზე გახეტიალება. ასეთ დროს ნერვები ისვენებს, ტვინი სუფთავდება და გულიც უფრო რიტმულად ძგერს.

ძველ ბულვარს ე.წ. “ახალი ბულვარი” ებმის. ეს ერთგვარი გადასვლაა წარსულიდან აწმყოში. ახალი ბულვარი მართლაც ახალია, თუმცა, არც იქ სეირნობაა ურიგო. ახალ ბულვარში მეტი გასართობი, ატრაქციონი, ნაყინის და მოხარშული სიმინდის ჯიხურები და ახალი ქანდაკებები და დეკორაციებია. ტურისტი კი ახალშიც და ძველშიც ბევრია.

ბათუმის სანაპიროზე უზარმაზარი ქვები ყრია და მასზე სიარული მხოლოდ საგანგებო რეზინის ფეხსაცმლით ან სიმწრით დამანჭული სახითაა შესაძლებელი. თუმცა, ბათუმიდან უამრავ ადგილას შეიძლება წასვლა, იმის მიხედვით, თუ რისი ხილვა გვსურს პლაჟზე: ქვიშის, ხრეშის თუ მეტი ტურისტის.

ბათუმში უამრავი ახალი და მშენებარე შენობაა. ძველი ბათუმი ნელ-ნელა იკარგება პირველი ზოლის უკან, რომელიც წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო მაღლა მიიწევს. თუმცა, ქალაქში გასვლას თუ არ დავიზარებთ, ძველი, ორ-სამსართულიანი, ყვავილებით მორთული აივნებით დამშვენებული ბათუმის ხილვაც არაა ძნელი.

ბათუმში ძველი სანაყინე ყოფილა, ე.წ. რვაფეხა. მოზაიკით გაწყობილი დიდი შენობა, საბჭოთა ბავშვების და არა მხოლოდ ბავშვების საყვარელი ადგილი. ახლა მის ადგილას უზარმაზარი ბანერით შემოღობილი ტერიტორიაა,  მაგრამ იმედი მაქვს,  როცა ჩემს შვილს ტკბილეულის ჭამის ნებას დავრთავ, სწორედ აქ მოვალთ ნაყინის საჭმელად.

ბათუმში თევზის ბაზარია, უაღრესად კოლორიტული ადგილი.  თუმცა, ისეთი გემრიელი თევზი იყიდება, რომ ახალი ბულვარიდან ბაზრამდე წვიმიან ამინდშიც კი არ დაგეზარება წასვლა, თუნდაც, ველოსიპედით, თუნდაც კვირაში სამჯერ, თუნდაც თავით ფეხამდე დასველებისა და აქოთების ხარჯზე. სამაგიეროდ, აქაური კეფალის გემო მთელი წელი გაგყვება, ხოლო ნაირ-ნაირი ზღვის პროდუქტების შემხედვარე აუცილებლად მოამზადებ ისეთ კერძს, მანამდე აზრადაც რომ არ მოგივიდოდა. მოამზადებ, უგემრიელესიც გამოგივა, გემრიელად მიირთმევ, სხვებსაც გემრიელად გაუმასპინძლდები, მათი კმაყოფილი სახეების დანახვაზე სიამაყით გაიბღინძები და ინსტაგრამისთვის რამდენიმე გემრიელ ფოტოსაც გადაიღებ.

უჰ, ინსტაგრამი. ბათუმი ინსტაგრამერების სამოთხეა. თქვენ უნდა ნახოთ, ჰეშტეგის #batumibeach ქვეშ რა გალერეა იშლება…

ბათუმში წვიმა აუცილებლად მაშინ მოგისწრებს, როდესაც სახლიდან  განსაკუთრებით შორს ხარ, უქოლგოდ და ახლო-მახლო თავშესაფარიც არ ჩანს. ბათუმის წვიმა გასველებს, მაგრამ არ გაციებს. ბათუმის წვიმაში პატარა ბავშვთან ერთადაც შეიძლება სეირნობა მხიარული ხითხითის თანხლებით ისე, რომ სხვა, საწვიმრებით შემოსილი ადეკვატური ხალხის არ შეგრცხვეს.

ბათუმში მსოფლიოში ულამაზესი “მაკდონალდსია”. სწრაფი და ყველაზე მავნებელი კვების ობიექტი ისეთ ესთეტიურ სიმაღლეზეა აყვანილი, მე მგონი, იქ ყოფნა კუჭს თუ ავნებს, განწყობას ორმაგად დადებითად წაადგება.

ბათუმში ბევრი ხალხია, ბევრი ველოსიპედი, ბევრი სასეირნო მოწყობილობა, ბევრი პალმა, ბევრი ქოლგა…  ბათუმში ყველაფერი ბევრია, მაგრამ ბათუმიდან წამოსულს მაინც არ გყოფნის და დაბრუნება გინდა. თუმცა, ამჯერად შემოდგომაზე ან ზამთარში, რომ დაცლილ ქუჩებში და ბულვარში გაისეირნო და უკეთ იგრძნო, რომ ბათუმი, რომელიც  ყველასია – ბათუმელების, თბილისელების, ქუთათურების, უცხოელი ტურისტების – მხოლოდ შენთვის ინახავს რაღაც ხელშეუხებელს და განსაკუთრებულს.

39993760_1914094082012171_98080590430994432_n.jpg

მე მგონი, ვბერდები.

აბა, სხვა რით უნდა აიხსნას ის, რომ თუ თინეიჯერობისას (მანამდეც) ეგნატე ნინოშვილს ვერ მაგდებინებდნენ ხელიდან, მოგვიანებით “ომსა და მშვიდობას” და “ჯადოსნურ მთას” და სხვა, როგორც ერთი მხცოვანი ბლოგერი იტყოდა, ზებორინგულ სქელ-სქელ რომანებს, დღეს ახალთარგმნილ ბესტსელერებზე მეტად არაფერი მიხარია, უფრო ფენტეზის ვეძალები.

არა, იმას არ ვამბობ, რომ ფენტეზი მხოლოდ თინეიჯერებისთვისაა. არ ვარ ამ აზრის! მაგრამ თუ ადრე რაღაც ღრმააზროვან წიაღსვლებს ვეძებდი წიგნებში, ზეფილოსოფიურს, ზეგენიალურს და თავადაც არ ვიცი, როგორს, დღეს რაც მჭირდება, არის ამბები, სასურველია ბევრი პერსონაჟითა და მძაფრი სიუჟეტით.

ვბერდები-მეთქი, იმიტომ, რომ ფილოსოფიური წიაღსვლები ძალიან მღლის და ყველაზე მეტად ამჟამად მხოლოდ რეალობისგან დროებით გამოთიშვა მსიამოვნებს. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ამისთვის დრო მხოლოდ ტრანსპორტში მაქვს, კიდევ უფრო ვაფასებ გამოთიშვის ყველა შესაძლებლობას.

mortal_instruments_by_elytian-d1y48rq

კიდევ იმიტომ ვბერდები, რომ ბოლო დროს წაკითხული ყველა წიგნის, ბოდიში – სერიის, მთავარი გმირები თინეიჯერები არიან. “ვამპირული ომებისაც”, “ჯოჯოხეთური მექანიზმებისაც” და “სასიკვდილო იარაღებისაც”.  ალბათ, ქვეცნობიერად სადღაც გული მწყდება, რომ ჩემი თინეიჯერობის ყველაზე დიდი ექშენი შეღამებულზე ჩაბნელებულ ქუჩებში ბოდიალი იყო. ხუმრობა იქით იყოს და მეტი ექშენისა და ადრენალინისგან ალბათ მხოლოდ იღბალმა მიხსნა.

“ვამპირულ ომებზე” აქ არ დავწერ  უბრალო მიზეზის გამო – არ მომეწონა. სულ ორი წიგნია თარგმნილი, სხვები რომ იყოს, ალბათ, ბოლომდე წავიკითხავდი, მაგრამ უკანასკნელ ორთან შედარებაც არ შეიძლება. ეს, რა თქმა უნდა, ჩემი აზრით!

ჰო, აქვე არ შეიძლება, მადლობა არ ვუთხრა ამ ზეგენიალურ გამომცემლობას – “წიგნები ბათუმში”, რომელსაც ხოტბა და დიდება არც ახლა აკლია და სრულიად დამსახურებულად, მაგრამ ჩემს მოკრძალებულ მადლიერებასაც მივამატებ.

ახლა, რაც შეეხება “სასიკვდილო იარაღებს”: აქ არის აბსოლუტურად ყველაფერი: ანგელოზები, დემონები, განდიდების მანიით, მსოფლიოზე მბრძანებლობის იდეითა და თავისი მოდგმის სიწმინდის შენარჩუნებით გამსჭვალული ბოროტი და ძლევამოსილი გმირები, ჩვეულებრივი ადამიანები არაჩვეულებრივი შესაძლებლობებით, არაჩვეულებრივი გმირები სრულიად ჩვეულებრივი და ადამიანური შეცდომებით, აკრძალული ხილის სიტკბო და საკუთარ თავთან და გარშემომყოფების წინაშე პასუხისმგებლობის გრძნობა, თავგანწირვა და საჭირო დროს უკან დახევა, შემწყნარებლობისა და თანასწორობის იდეა და რაც მთავარია, პატიების უნარი.

“ჯოჯოხეთური მექანიზმები”, ჩემი მოკრძალებული აზრით, “სასიკვდილო იარაღებს”, ცოტა არ იყოს, ჩამოუვარდება. ჩემი აზრით, თანამედროვე აშშ-ს ფონზე გაშლილი პარალელური სამყარო გაცილებით ეფექტურია, ვიდრე “ჯოჯოხეთური მექანიზმების” ეპოქის მრუმე, ნესტიანი და ჩაშავებული ლონდონი. თუმცა, თუ ჩემსავით არ გეყოთ “სასიკვდილო იარაღები” და ამ სამყაროში კიდევ უფრო მეტხანს მოგინდებათ დარჩენა, “ჯოჯოხეთური მექანიზმების” წაკითხვა საამისოდ ნამდვილად მისწრებაა.

მოკლედ, ზაფხულია: შვებულებისა და არდადეგების, ბევრი თავისუფალი დროის, მზიანი დღეების (რა ვუყოთ, თუ ჯერ კიდევ ვერ ჩამოვყალიბდით ამინდზე), ნეტარი უსაქმურობის, ბევრი ნაყინის ჭამის, ზღვაზე ან მთაში ნებივრობის და წიგნების ნება-ნება ფურცვლის დრო. ჰოდა, დეიდა კასანდრას ეს ორი სერია საამისოდ მე პირადად ზედგამოჭრილი მეჩვენება.

ბონუსად აგერ, თქვენ, “სასიკვდილო იარაღების” და “ჯოჯოხეთური მექანიზმების” ბმულები “ფლიბუსტა”-ზე.

და მშვენიერი ფან-არტიც:

the_mortal_instruments_by_johnisorena-d54ez6x

სურათები აღებულია deviantart.com-იდან.

რას უნდა ვეიძულებინე, დიდი ხნის შემდეგ დავბრუნებოდი მონატრებულ ბლოგს, თუ არა იტალიაში მივლინებას.

ჩემი უმოწყალოდ მიკემსილ-მოკემსილი ბლოგის პოსტებიდან ხუთი წლის შემდეგ ყველაზე მეტად ისინი მომწონს, რომლებიც მოგზაურობას ეხება (იხილეთ ვენა, ბრიუსელი და რამდენიმე პოსტი ჩემს საყვარელ ნიდერლანდებზე). ჰოდა, ერთსაც მივამატებ.

მილანში შარშან ზაფხულში ვიყავი და ალბათ, სჯობდა, ცხელ-ცხელი შთაბეჭდილებები დამეწერა, მაგრამ ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ იტალიური მოგონებები იტალიასავით ცინცხალი, ცოცხალი, ფერადი, მზით სავსე და მკვეთრია. ასე რომ, იმედია, პოსტს არც მარილი დააკლდება და არც პროშუტო.

მოდი, თავიდან დავიწყოთ.

მილანი

მას შემდეგ, რაც უვიზოდ მიმოსვლის პატივი გვერგო, პირველად სწორედ მილანს ვესტუმრე, თავაწეული და ამაყი გამოვედი მალპენსას აეროპორტიდან და იტალიის ჰაერი ჩავისუნთქე.

არ ვიცი, ამ ქვეყანას ასეთი რა შარმი, ხიბლი და ანდამატი აქვს, მაგრამ ფაქტია, ისეთი ქვეყანაა, ერთი ნახვით რომ შეგიყვარდება: თავისი წესრიგიანი უწესრიგობით, უძველესი და ულამაზესი თუ ახალი და თანამედროვე შენობებით, ცოცხალი, მხიარული, კომუნიკაბელური ხალხით, მზით, სიცხით და ულამაზესი ენით, ისეთით, სურვილი რომ გაგიჩნდება, შენც მომენტალურად ალაპარაკდე.

როგორც თავად იტალიელები (არა მილანელები) ამბობენ, ეს არ არის ყველაზე ლამაზი ქალაქი. მილანი არც რომია და არც გენუა. ისტორიული შენობები აქაც მრავლადაა, მაგრამ ნანგრევები და უძველესი ნაშთები – ნაკლებად. ზღვა და პლაჟებიც არ არის, მაგრამ სამაგიეროდ, არის ბეეეეევრი მაღაზია, ბეეეეევრი ლამაზად ჩაცმული ადამიანი და ბეეეევრი გასართობი ადგილი. მილანი თავად დახვეწილობაა და ალბათ ერთი თვე აქ ცხოვრება საკმარისია საიმისოდ, რომ საკუთარ თავში მოდის ხატი აღმოაჩინო.

მაგრამ ისიც უნდა ითქვას, რომ შეიძლება, თავად იტალიელებისთვის არ არის ასე თვალშისაცემად ლამაზი მილანი. ჩემი აზრით, ყველა კუთხე ლამაზია: ისტორიული ცენტრიც, თანამედროვე უბნებიც და გარეუბნებიც – პატარა, ლამაზი სახლებით და ყვავილიანი ეზოებით. ისეთია, რომ ყველა შემთხვევითი კადრი ღია ბარათზე დასაბეჭდად გამოდგება.

მილანელები

ამ პოსტში მილანელებს ცალკე სიტყვა ეკუთვნით.

მილანელებს უყვართ ლამაზად ჩაცმა, გართობა და მოტოციკლები. თავის მოვლაც უყვართ და როგორც დავასკვენი, ცოცხალი, ტემპერამენტიანი და ხალისიანი ხალხია. რატომ არ იქნებიან, რა…

ქალები – კარგად ჩაცმულები, მოწესრიგებულები და რაღაც სხვანაირად ეშხიანები (ვერ ვიტყვი, რომ ყველა თვალისმომჭრელად ლამაზია, მაგრამ აი, ყველა რაღაცნაირია, გამორჩეული, როგორც ერთ-ერთმა ჩემმა თანამგზავრმა აღნიშნა, “გემრიელები”…).

კაცები – კიდევ უფრო კარგად ჩაცმულები, კიდევ უფრო მოწესრიგებულები და მოვლილები. წამლად ერთ ღიპიანს ვერ იპოვით, ასაკისა თუ კოსტიუმის ბრენდის მიუხედავად.

გასტრონომია

რა თქმა უნდა, იტალიური სამზარეულო მხოლოდ პასტა და პიცა არ არის. მეტსაც გეტყვით – პიცა საერთოდ არ მიჭამია ან მიჭამია, მაგრამ დიდად არ დამამახსოვრდა. თუმცა, შეიძლება, არც მიჭამია. დიეტაზე ვიყავი. რამდენიმე გემრიელი კერძი მაინც გავსინჯე.

იმ კერძს არ ვიცი, რა ჰქვია, აპეტაიზერად რომ მოგვიტანეს და ერთი შეხედვით ბანალურ აჯაფსანდალს რომ ჰგავდა. თურმე ნუ იტყვით და შეზავებული პომიდვრის წვენში ჩადებულ ბადრიჯნის ხვეულაში, არც მეტი და არც ნაკლები, ჩამდნარი მოცარელა იმალებოდა. მაგაზე ნაკლებ გემრიელი არაფერი გაგესინჯოთ.

თუ ბრინჯი გიყვართ, რიზოტო გასინჯეთ. უამრავი სახეობა აქვს, მაგრამ არ მოტყუვდეთ და დიეტურ კერძად არ ჩათვალოთ, კარაქზე მზადდება და საკმაოდ კალორიულია. თუმცა, ბრინჯს როცა ეხება საქმე, ჩინურ სამზარეულოს ჩემს თვალში კონკურენტი არ ჰყავს.

იტალიური სამზარეულო თანაბრად გულუხვია ვეგეტარიანელებისა და ხორცის მოყვარულებისთვისაც. უამრავი სახეობის სალათი შეიძლება შეუკვეთო, რომლებსაც სასწაულად უხდება თურმე ბალზამიკო და თავზე მოხეხილი მოცარელა ან პარმეზანი. ჩემს თვალში მხოლოდ ყველი აკეთილშობილებდა ამ ბალახ-ბულახს, თუმცა, გემრიელად კი გეახელით.

პოეტი რომ ვიყო, იტალიურ ყავას პოემას მივუძღვნიდი. აქ ყველაფერი შეიძლება გასინჯო და ყველანაირი სახეობა თანაბრად მოგეწონებათ. ყავის სმა მხოლოდ ჩვევა კი არა, კულტურაა, რომელსაც თავისი წესი და რიგი აქვს. იქამდეც გაგონილი მქონდა, რომ იტალიელები საღამოობით ყავის დალევას ოფიციალურ სიგიჟედ თვლიდნენ და არ დაგიმალავთ, არ მჯეროდა. დაიჯერეთ და თავი არ მოიჭრათ. საღამოს თუ კაპუჩინო მოგინდათ, სადმე შეიყუჟეთ და უჩუმრად მიირთვით. კაპუჩინო დილით იციან იტალიელებმა!

ყველა კუთხეში იყიდება ძაააააალიან გემრიელი ნაყინი. ჯელატო, ჯელატომ, ჯელატოს…. აი, აქ მიმტყუნა თავშეკავებამ. ჩემი ფავორიტი შოკოლადის, ფსტის და მანგოს ნაყინებია.

ჭეშმარიტად იტალიური საკვების გასინჯვა თუ გნებავთ, Eataly-ს მაღაზიებს მიაკითხეთ. იაფი არ ეთქმის, სამაგიეროდ – ავთენტურია.

არქიტექტურა/შოპინგი

იტალია ერთი დიდი ძეგლია. ყველა ისტორიული შენობა ლამაზი და გამორჩეულია. გამომდინარე იმ გარემოებიდან, რომ ჩემი მარშრუტი, ძირითადად, მილანის ისტორიულ უბანში სეირნობით და გზადაგზა მაღაზიების თვალიერებით შემოიფარგლებოდა, ამ ორ ქვეთავს გავაერთიანებ.

იტალიაში კარგად ჩაცმა ძვირი ღირს. ე.წ.”აუთლეტ” მაღაზიებში საშუალოდ, 150 ევროდან იწყება ფასები, თუმცა, ყველა ძვირადღირებული ბრენდია და ბრენდის პირობაზე, საკმაოდ იაფიც. სტელა მაკარტნის გამოსასვლელი კაბა, რომელზეც თვალი დამრჩა, 350 ევრო ღირდა. მოგვიანებით გავიგე, რომ მილანიდან დაახლოებით 50 კილომეტრში ყოფილა შოპაჰოლიკების სამოთხე, თუმცა, დროში საკმაოდ ვიყავი შეზღუდული და შოპინგში ერთი დღის დაკარგვას ისევ დუომოს ტერასაზე ასვლა ვამჯობინე.

უბრალო მოკვდავთათვის უფრო ხელმისაწვდომი საშუალო დონის და ფასის ბრენდები ვიტორიო ემანუელის გალერეაშია (რომელიც, ნუ იტყვით და მსოფლიოში უძველესი სავაჭრო ცენტრი ყოფილა) განთავსებული დუომოს ირგვლივ. აქ ბევრი ღია და დახურული კაფეა, ბევრი მაღაზია, ბევრი ტურისტი და ბევრი მტრედი. სამართლიანობა მოითხოვს, აღინიშნოს, რომ ასეთ მაღაზიებში გავლა ღირს, არჩევანი გაცილებით დიდია და ფასიც უფრო მისაღები, ვიდრე ჩვენთან.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია მაღაზიები, რომლებიც არც მთლად ბრენდულია და არც მთლად H&M და მსგავსი. ასეთ მაღაზიებშიც კი ყველაფერი ლამაზი, უკეთესი ხარისხის და გამორჩეულია. თვალიერებაც არ მოგბეზრდება კაცს. მოკლედ, მთელი მილანი მოდის ერთი დიდი მუზეუმია.

ახლა რაც შეეხება დუომოს: ეს არის ულამაზესი გოთიკური ტაძარი, მილანის საკათედრო ტაძარი, რომლის თითოეული ფილა, ქონგური, კარის ფრაგმენტი თუ ქანდაკება ხელოვნების ნიმუშია.

ტურინი

ერთი დღით ტურინშიც მომიწია სტუმრობა. ტურინის აღქმა, უნდა ვაღიარო, ჯერ კიდევ სკოლის პერიოდში დავიწყე რენე რეჯანის “მზის მატარებლიდან” და ცენტრალურ პარკს რომ ჩავუარე და ტრიტონების შადრევანი დავინახე, ლამის ტაში შემოვკარი.

ტურინი პოს ნაპირებზეა გაშენებული, მდინარის სანაპიროდან დიდი გორაც მოჩანს ზედ შეფენილი სახლებით. ეზოები კი ისეთია, მაშინვე დაბნეული ნუნციატა წარმოგიდგებათ თვალწინ: “ეს ხომ ქალაქია, სახლი კი არა, მთელი ქალაქია”… ისევ რეჯანის შთაბეჭდილებების ბრალია, რომ ტურინი ისეთ ქალაქად აღვიქვი, სადაც ერთ ადამიანთან ერთად უნდა წახვიდე, ხელი ჩაჰკიდო და იხეტიალო, იხეტიალო, მდინარეზე ნავით ისეირნო, სუპერგაზე ლამაზი ეკლესია ნახო და ბოლოს დიდხანს უყურო განათებულ ღამის ქალაქს.

ტურინი მილანზე ნაკლებ გადატვირთულია, ტურისტიც ნაკლებია და უფრო შინაურული და მშობლიური გეჩვენება ამის გამო. შინაურული მაშინ უნდა გენახათ, როცა გარეუბანში სარეველებმოდებული ძველი მოედანი და სახლზე მიჯღაბნილი გრაფიტი დავინახე. ერთი წამით თავი სახლში ვიგრძენი.

აქ დავასრულებ მიმოხილვას. ბოლოს და ბოლოს, ეს ჩემი შთაბეჭდილებების დღიურია და არა მოგზაურთათვის განკუთვნილი გზამკვლევი, როგორიც უამრავი მოიძებნება ინტერნეტში.

იტალიაში სტუმრობის შემდეგ დავასკვენი, რომ თუ ხალხს სილამაზე, მხიარულება და კარგად ჭამა უყვარს, იმ ქვეყანაში სტუმრობა ნამდვილად ღირს. იტალიელები პირის გემოს არ უჩივიან, მუზეუმის კედლებს შორის ცხოვრობენ, სულ იღიმებიან და გულღიები ჩანან. ნავილიო გრანდეზე გავლისას (ცნობილი ადგილია, დიდი არხია და არხის ირგვლივ განლაგებული უამრავი ღია კაფე) ეს უფრო მოგხვდება თვალში, ღამის ცხოვრებაც დუღს და გადადუღს. მოკლედ, მილანი ჩემთვის ის ქალაქია, სადაც გემრიელად ჭამა, კარგად გართობა, ლამაზად ჩაცმა, საინტერესო ადგილების მონახულება და უბრალოდ, ბევრი სიარული შეიძლება. იტალიაში ერთხელ სტუმრობის შემდეგ კი აუცილებლად მოგინდება უკან დაბრუნება, იმიტომ, რომ შეუძლებელია, მზიანი, ოქროსფერი იტალია და ტემპერამენტიანი იტალიელები ერთი სტუმრობით არ შეგიყვარდეს.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

 

 

 

კვლავ ორ ბორბალზე

ნოსტალგია

ვინც ჩემს ევროპულ ოდისეას თვალს ადევნებდა, ემახსოვრება ჩემი პირველი ველოსიპედი – მოწითალო, ტანწერწეტა, რბილი ტყავის უნაგირითა და გამართული წინა და უკანა ფარებით, რომელმაც უღალატოდ მატარა მთელი ათი თვე.

შინ დაბრუნებამდე მეგობრების მიერ ჯინჯერად მონათლული ველოსიპედი ახალ მდგმურს  – პუტკუნა ნენსის მივყიდე და გული საშინლად დამწყდა. ასე და ამგვარად, ნიდერლანდებში ორი წითური მეგობარი დავტოვე – ჯინჯერი და ოლგა.

ჰოლანდიაში ბევრი ისეთი რამ დავტოვე, რაზეც აქ დაბრუნების შემდეგ საშინლად მწყდება გული. იმიტომ, რომ უბრალოდ, არაჩვეულებრივი იქნებოდა, ჩვენც შეგვეძლოს ირგვლივ, თითქოს უმნიშვნელო წვრილმანებით, წესრიგის, სილამაზისა და სიმყუდროვის შექმნა.

529142_472429826163019_93774388_n

ვაღიარებ, ყველაზე მწარედ მაშინ ვიგრძენი სხვაობა, როცა სახლს მოვუახლოვდი და მიტოვებული ძველთაძველი შენობიდან ნესტოებს ყოველგვარი შესავლის და მორიდების გარეშე ეტაკა შმორის, ნაგვის ბუნკერის, მკვდარი კატის და იმ მკვდარმა კატამ უწყის, კიდევ რის სუნი. რამდენიმე ათეული მეტრის რადიუსში მიწა ეკალ-ბარდებით იყო დაფარული, ხოლო სახლისაკენ მიმავალი გზა – ისეთი ოღრო-ჩოღრო, რომ გორგოლაჭებიანი ჩემოდანი ძლივს მივარახრახე სადარბაზომდე.

მომდევნო ორი კვირა მუდმივად მტკიოდა თავი, რადგან იქ, ტელევიზორის ხმაურს, პოლიტ-დებატებს და ხალხმრავლობას გადაჩვეულს აქ წინასაარჩევნო ციებ-ცხელება დამხვდა და ხშირად სასოწარკვეთამდე მისული იძულებული ვხდებოდი, თავზე ბალიში დამემხო და დამეძინა, რომ როგორმე შემეჩერებინა ჩემს ტვინში შემდინარე ყოვლად არასაჭირო ინფორმაციული ნაგავი.

ადაპტაცია, როგორც იყო, გავიარე და საკუთარი მცდელობა იქითკენ მივმართე, რომ მთელი გარემო თუ არა, საკუთარი ცხოვრება მაინც გამეხადა ოდნავ უფრო ევროპული.

ევროპული ჩვეულებისამებრ, ჩანთაში ყოველთვის მიდევს წყლის ბოთლი, ქუჩაში თითქმის აღარასდროს დავდივარ მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით (ჩანთით ვატარებ), ვცდილობ, აქტიურ ცხოვრების წესს მივდიო (თვეების განმავლობაში ვვარჯიშობდი) და ჩავიფიქრე, რომ აუცილებლად შევიძენდი ველოსიპედს.

ჩანაფიქრმა პირვანდელი სახით წელიწადზე მეტხანს იარსება. ამასობაში, ერთ ველო-ტურში წასვლაც მოვასწარი და საბოლოოდ დავასკვენი, რომ ადამიანი, რომელსაც შეუძლია, სამ საათში 50 კმ გაიაროს, ნამდვილად იმსახურებს დამატებით ორ ბორბალს. ერთი ეგ იყო, ოჯახის უფროსი წევრი კატეგორიულად მიპროტესტებდა განზრახვას. მას ყოვლად ლეგიტიმური შიში აქვს, მისი (გასათხოვარი) ქალიშვილი ვინმეს შერეკილი არ ეგონოს.

ზემოხსენებულ ველო-ტურში რამდენიმე ველომოყვარული გავიცანი და აი, მაშინ დაიძრა საქმე.

ერთიც ვნახოთ და სამსახურებრივ შეხვედრაზე სერიოზული და აკადემიური სახით მჯდარს მესიჯი მომივიდა: “თამარ, აქ ხარ? დარეკე, ამას ყიდულობ (ლინკი)”.

ოთახიდან დაოთხილი გამოვვარდი, უმოწყალოდ ჩავუყარე წყალში შრომა თანამშრომელს (რომელიც ამ დროს თურმე ინტერვიუს იღებდა და მე სწორედ მისი რესპონდენტის ზურგს უკან შევკარი კამარა) და სასწრაფოდ გადავრეკე გამყიდველთან. მეორე დღეს ზემოხსენებული მესიჯის ავტორმა არ დაიზარა, ველოსიპედის სანახავად წამყვა, საფუძვლიანი შემოწმების შემდეგ გამყიდველს ისედაც დაბალი ფასი უფრო დააკლებინა და პატარ-პატარა დეფექტების გასასწორებლად თავის მეგობართან გამიშვა (დამსახურებული მადლობა მას!).

დიახ, მე (ისევ) “ვკატაობ”!

ველოსიპედის ექიმთან ჩემი მეგობარი წამყვა. ახალგაზრდა პერსპექტიულმა ყმაწვილმა, რომელიც თინეიჯერობის ასაკს ახლახანს თუ იქნება გადაცილებული, საეჭვოდ აგვხედ-დაგვხედა (ორ გასათხოვარ ქალს), შემდეგ, როგორც ჩანს, ჩემი მეგობრის მაღალქუსლიან ფეხსაცმელზე მეტად გულმა ჩემი გაცვეთილი “ოლსტარებისკენ” გაუწია და გაუბედავი ღიმილით მკითხა:

– ისა.. თქვენ “კატაობთ”?

ჩემდა გასაკვირად, დავიბენი.

– ჰმ… დიახ! – უხერხული შმუშვნით ვუპასუხე და ფიქრი, ხომ არ დავბერდი ველოსიპედის ჭენებისთვის, სასწრაფოდ ამოვიგდე თავიდან. ისე საიმედოდ ამოვიგდე, რომ გუშინ, როცა შეკეთებული ველოსიპედი ტაქსში ჩავჩურთე და მძღოლმა მკითხა, ბავშვისთვის ხომ არ მიმქონდა, მხოლოდ “სულელი!”-ს გაფიქრებით შემოვიფარგლე.

imagesჰოდა, ასე, ზემოხსენებულ სულელ ტაქსისტს თავი ნახევარ საათში დავაღწიე და ახლა უკვე ჩემს აივანზეც დგას ველოსიპედი. დიდი იმედი მაქვს, რომ ჩემი მეზობლები, უბრალოდ, გულზე სკდებიან!

და ბოლოს, სასიამოვნო დამთხვევა: ჩემი ველოსიპედი, არც მეტი და არც ნაკლები, ჰოლანდიური ფირმისაა!

რაც მართალია, მართალია, ცოტაოდენი მონატრებული ჰოლანდია ნამდვილად არ მაწყენს…

მევიოლინე სახურავზე

პოსტის დაწერა სოფიმ შთამაგონა.

სოფის საოცრად თბილი დამოკიდებულება აქვს თავისი ხალხის მიმართ, აქვს ძალიან ღრმა რწმენა, უყვარს მზე, თავისი ოჯახი და სიცოცხლე. ალბათ მას უნდა მგვანებოდა ყველა სოციალისტი.

ერთ-ერთ პოსტში შოლომ ალეიხემის მოთხრობები ახსენა და ისიც მიაყოლა, თუ წარმოიდგენთ, რომ იმპერიალისტური რუსეთის ოთხმოცდაათ პროცენტს პური არ ჰქონდა, ხოლო დანარჩენები რძეში ბანაობდნენ, ცარიზმის დამხობა აღარ შეგზარავთო.

ვერაფერს იტყვი, არის ამაში სიმართლის მარცვალი. სწორედ ამიტომ, როცა გუშინ “ანა კარენინა”-ს ახალ ეკრანიზაციას ვუყურებდი, საკუთარი თავი გამოვიჭირე იმაში, თუ როგორ მაღიზიანებდა გადაჭარბებული ფუფუნება და როგორ ხელახლა დავაფასე კონსტანტინ ლევინი და ერთი შეხედვით თავქარიანი კიწი, რომელმაც თავისი ბედნიერება სწორედ ასეთი ადამიანის გვერდით იპოვა.

FIDDLER_ON_THE_ROOF_COLORმაგრამ სჯობს, შოლომ ალეიხემის გმირებს დავუბრუნდეთ.

მერძევე ტევიე იმ ოთხმოცდაათ პროცენტს მიეკუთვნება, რომელთა ხარჯზეც მაღალი ფენა ფუფუნებაში ნებივრობდა. ტევიეს სიღარიბის გამო ცხოვრებაში კიდევ ბევრი თავსატეხი აქვს: ის ებრაელია და ჰყავს ხუთი ლამაზი ქალიშვილი, რომლებიც უნდა გაათხოვოს. გაგიკვირდებათ და ჩვენი მერძევე ძალიან პროგრესულად მოაზროვნეა და შესანიშნავად გაუგო თავის გოგონებს, რომლებმაც ერთმანეთის მიყოლებით დაჰკრეს ფეხი და მის დაუკითხავად და არცთუ სარფიანად გათხოვდნენ. მას ისიც კი არ გაუპროტესტებია, როცა ერთ-ერთი შორეულ ციმბირში გაემგზავრა მარტოდმარტო თავის გულისსწორთან, მაგრამ ნაბოლარა ხავალეს თავისი ბედის უკრაინელთან დაკავშირება ვერა და ვერ აპატია და სულ ცხარე ცრემლით გამოიტირა თავისი ჩიტუნია.

მიუზიკლის ყურებისას სხვადასხვა განწყობა მკვეთრად ენაცვლება ერთმანეთს: დაუჯერებლად ლამაზი ქორწინების ცერემონია ბალდახინის ქვეშ და დარბევის სასტიკი სცენა, მაგრამ ფინალი მაინც იმედიანია. ბოლოს, როდესაც ებრაელებისათვის გაუსაძლისი ხდება იქ ცხოვრება და იძულებულნი არიან, მიატოვონ თავიანთი დასახლება, ტევიე კიდევ ერთხელ ხვდება თავის ხავალეს და მის უკრაინელ მეუღლეს – ისინი ერთმანეთს ახალ, უკეთეს ადგილას შეხვედრის იმედით ემშვიდობებიან. ტევიე უკანასკნელი მიდის თავისი ძველი სახლიდან, თუმცა, თან მიჰყავს მევიოლინე, რომელიც მთელი მიუზიკლის განმავლობაში ყველაზე მოულოდნელ მომენტებში ჩნდება და რის თქმას ცდილობს, ეს უკვე თავად გადაწყვიტეთ…

მიუზიკლს ძალიან სევდიანი ფინალი აქვს, თუმცა, ტიტრების ყურებისას დარწმუნებით ვფიქრობდი, რომ ადამიანები, ვისაც ასე უყვართ ერთმანეთი და სიცოცხლე, აუცილებლად იპოვიან ბედნიერებას.

ბონუსად, ტევიეს არია, რომელსაც ყური მოვკარი თუ არა, მაშინვე მივუჯექი ტელევიზორს:

გამარჯობა, შე ბებერო აფერისტო!

სუბორდინაციას, იმედია, არ მომთხოვ, იმიტომ, რომ იმის ტაქტიანად თქმა, რის თქმასაც ვაპირებ, საკმაოდ გამიჭირდება.

თავადაც იცი, რომ დიდი ყალთაბანდი ვინმე ბრძანდები, შენზე შექმნილ კომიქსებს მაინც ხომ ათვალიერებ? არ მითხრა, არაო…

შენი ჰობი რომ მკითხველისთვის პერსონაჟის შეყვარება და მერე მისსავე თვალწინ უცერემონიოდ მოკვლა რომ არის, ყველამ გავიგეთ. ასე რომ, თუკი პერსონაჟი ისე მოკალი, რომ ჯერ-ჯერობით მხოლოდ მსუბუქი სიმპათია გაგვიჩნდა და შეყვარება ვერ მოვასწარით, ვთვლით, რომ გაგვიმართლა, ჯორი კასელი, მაგალითად, ან სერ როდრიკი, ან კიდევ რობარ როისი. ბენჯენ სტარკზე შეგნებულად არაფერს ვამბობ, იმიტომ, რომ სანამ გვამს არ მაჩვენებ, არ დავიჯერებ, რომ მკვდარია. ალბათ, ჯერ ვერ გადაწყვიტე, რა მოუხერხო…

რა ვქნა, ვერ გავექცევი იმ ფაქტს, რომ კარგად წერ. ისე კარგად წერ, რომ ბატალური სცენების კითხვისას ლამის თავი ავწიე ერთი-ორჯერ, რომ გამეგო, საიდან მოდიოდა ბუკის ხმა.

მაგრამ ასე გავიგე, HBO-ს სცენარის შექმნაში ეხმარებოდაო და მართალია?

Winterfell-Game-of-Thrones-Godswood

თუ მართალია, რაღატომ გაიმეტე საკუთარი პერსონაჟები ასე დასამახინჯებლად? მათ შექმნაზე თავადვე არ იწვალე?

რატომ გამოიყვანა HBO-მ სანსა ლამის ჭკუასუსტად? შენ თვითონვე ვერ ითმენ ალბათ და იმის მიუხედავად, რომ შიშის კანკალი აქვს ავარდნილი, ხანდახან თავისდაუნებურად წაკბენს ხოლმე თავის პრინცყოფილს (აი, ომში წასვლის წინ რომ ეუბნება, ჩემი ძმა ყოველთვის იქაა, სადაც ბრძოლაა გაჩაღებული, მაგრამ ის შენზე უფროსია, უკვე ზრდასრული მამაკაციაო). გულუბრყვილო და სუსტი კი არის, მაგრამ შტერი არაა. სულ არაა მისი ბრალი, რომ სეპტამ ზღაპრებით გამოუჭედა ტვინი. სეპტა კი ლამის ბრძენ მოხუცად გამოიყვანეთ სერიალში…

ქჰალ დროგო არც ისეთი ცხოველია, როგორც დახატეს (სიმპათიურობა და სიმაღლე შველის მარტო საქმეს?) და სერიალში არ ჩანს, რომ დაენერისს მართლა შეუყვარდა. რას მიკეთებთ საერთოდ?

ბებერი მელა ტაივინის გულშიჩამწვდომი საუბრები არიასთან რა იყო ვითომ? ტაივინის მეორე მხარის დანახება რომ გდომებოდა, ამას წიგნშიც მშვენივრად გააკეთებდი. არ ვიცოდე მაინც, რანაირად უპირებ ბოლოს მოღებას (სპოილერის დამსახურებაა).

და ბოლოს, ამ ბოზთა ბოზის შაეს დადებითი კუთხით წარმოჩენა რაში დაგჭირდათ?

მოკლედ, არ ვიცი, შენი ხელიც ურევია თუ არა, მაგრამ გამკვირვებია, საკუთარი ნამუშევარი ასე რომ გააფუჭებინე მაგათ…

ისე, ვაღიაროთ, მწერალი რომ არა, ალბათ სერიული მკვლელი და მოძალადე იქნებოდი. ისიც ვაღიაროთ რომ სამართლიანობის აღდგენისკენაც გაქვს მიდრეკილება – ზოგიერთს იმისთანები ემართება, რომ ლამის შემეცოდოს, მიუხედავად იმისა, რომ ორიოდ ფურცლის წინ, მზად ვიყავი, საკუთარი ხელით გამებდღვნა.

ჰო, რომანის მიხედვით შენზე მსჯელობაც შეიძლება. აშკარაა, რომ გიყვარს:

–  კარგი სმა-ჭამა – ისეთნაირად აღწერ სადილებს;

– მოვლილი ქალები – დაენერისს მომთაბარე ცხოვრების დროსაც ისეთი ტუალეტი ჰქონდა, ლუვრში არ დაესიზმრებოდათ;

– ჭკვიანი ადამიანებიც გეყვარება და იმასაც კარგად ხედავ, რომ ბევრი დაუფასებელი რჩება ხოლმე;

– მოულოდნელობის ეფექტები და ხალხის სახტად დატოვება – ხანდახან მეტისმეტიც კი მოგდის, მაგრამ ჯანდაბას;

–  საქმეს აუჩქარებლად აკეთებ. მაგიტომ არის, რომ ერთ წინადადებაშიც არ გამჩენია უკმარისობის გრძნობა. იუველირივით მუშაობ და კარგი ინგლისურით წერ. ერთი სიამოვნებაა ორიგინალში კითხვა.

ჰო, მაგრამ ძალიანაც ნუ გაგვიჭიანურებ, თორემ ჩვენც ხალხი ვართ… და მოგეკითხება.

აბა, შენ იცი. ბევრი არ მოწიო, წესიერად იკვებე, კარგად იძინე და დღეში სამი-ოთხი საათი მაინც იმუშავე, თორემ დაგრჩება სერია დაუმთავრებელი. გული მიგრძნობს, ათეისტი იქნები და რით შეგაშინო, არც კი ვიცი… ჰოდა, უბრალოდ, დაამთავრე სერია, რა!

მე ჯერ მთელი სიამოვნება წინ მაქვს, მესამე წიგნს ვკითხულობ და მგონი, სანამ უკვე გამოქვეყნებულ ნაწილებს მოვრჩები, მანამდე რაღაცას თავს მოაბამ.

წავალ, არია მელოდება…

დღეს ჩემი შვებულების ბოლო დღეა, წუხელ თბილისში ჩამოვქანდი მინივენით. ვიფიქრე, სამსახურში გასვლის წინ დამწვარ მუხლებს მაინც მოვიშუშებ და ადაპტაციას გავივლი-მეთქი. ახლა ვრწმუნდები, რაოდენ სწორი გადაწყვეტილება მიმიღია: ამ დილით ვერც ერთი კვირის განმავლობაში მაგარ საწოლზე დაჩეჩქვილი გვერდები ავითრიე და ვერც გაბრუებული თავი. საოცარი ისაა, რომ იმ საწოლზე მშვენივრად მეძინა, მხოლოდ წუხელ ვიგრძენი განსხვავება, როცა საკუთარ ლოგინში ჩავყვინთე.

სახლს მაინც არაფერი სჯობს!

თან წავიღე:

– საცურაო კოსტიუმები და ყველაზე მოკლე და თხელი ტანსაცმელი, რაც კი მოვიძიე;
– ჩემი საყვარელი სმარტფონი მოზრდილი ფლეილისტითა და მარტინის და დრიუონის რომანებითურთ;
– ბოტასების ერთი წყვილი და სპორტული ქურთუკი;
– ციფრული ფოტოაპარატი;
– ელემენტარული მასალა გერმანული ენის შესწავლის მსურველთათვის;
– ორიოდე ნორმატიული აქტი;
– ტკბილეულობის მოკრძალებული მარაგი;
– წვრილმანი მედიკამენტები;
– მზიანი ამინდების იმედი.

ამინდი

რა უნდა იყოს იმაზე დიდი კატასტროფა, როცა რვა ძლივს გამოძებნილი დღიდან პირველი სამი წვიმიანია? წვიმიანი და ცივი!

სიამაყით მინდა განვაცხადო, რომ ამ ცივ და წვიმიან დღეებშიც კი გმირულად ვატარებდი წინა პოსტში ხსენებულ და ყბადაღებულ ულტრამოკლე შორტებს!

სამშაბათს დილით, როცა ფარდა იმ იმედით გავწიე, წყლის ხმა ალბათ ონკანიდან მოდის-მეთქი და კოკისპირულმა წვიმამ შემოასხა, ლამის იყო ყბა მომექცა. წავჩანჩალდი პირის დასაბანად და სარკეში საკუთარი თავიც ყურადღებით დავათვალიერე – ხავსი, რაღაც სასწაულით, ჯერ არ მომკიდებოდა.

ის იყო, მტკიცედ გადავწყვიტე, ზეგ თბილისში ვბრუნდები-მეთქი, რომ წვიმამ იკლო და ცოტა ხანში ისე ჩამოცხა, სპორტული ქურთუკი ლამის ტანზე მიმეკრა. სასწრაფოდ ავიკარი გუდა-ნაბადი და პლაჟზე გავვარდი.

ამის შემდეგ ამინდებს არა უშავდა, შიგადაშიგ წამოწვიმა ერთი-ორჯერ. ეგ იყო, ზღვა ამ პერიოდისთვის საკმაოდ ცივი იყო და ზღვაურიც სასურველზე გრილი.

შვებულების სოციალ-ეკონომიკური და კულტურული ასპექტები

პირველ საღამოს რომ მიმოვიხედე და პლაჟზე კანტიკუნტად გაფანტული ხალხი სრულიად უწვალებლად დავთვალე, რაღაცნაირად გული დამწყდა. შემეცოდნენ ადგილობრივები, რომელთა შემოსავლის ძირითადი წყარო დამსვენებლებია. ქობულეთში ამ მხრივ წელს ნამდვილად არ იყო საქმე კარგად.

განსაკუთრებით ეს კვების ობიექტების მომსახურების ხარისხზე აისახა. როგორც ჩანს, მოთხოვნა და შემოსავალი დაბალია. ალბათ სწორედ ამის გამო იყო, რომ იმ კაფეებში, სადაც ადრე დავდიოდი სასადილოდ, ორჯერ ისეთი საშინელება მომართვეს, მთელი ღამე მინერალურ წყალს ვყლურწავდი.

ერთი სასიამოვნო სიახლე, რაც დამხვდა, გასაქირავებელი ველოსიპედებია. სწორედ ამის გამო იყო, რომ საღამოობით, როცა დამსვენებლების უმრავლესობა გიპიურიან-შლეიფიან კაბებს მიაფრიალებდა და ქუსლებს მიაკაკუნებდა, მე მუხლებამდე ტალახის შხეფებით ამოსვრილი და თმაგაჩეჩილი მივრბოდი სახლში.

ვინც ამ აწ უკვე დამსვენებლებისაგან დავიწყებულ ადგილას ყოფილა თუნდაც გავლით, კარგად მოეხსენება, რომ კვების ობიექტები პირდაპირ კავშირშია ცოცხალ მუსიკასთან. საბედნიეროდ, მოიძებნება ერთი-ორი წერტილი, სადაც ნორმალური ჯგუფი ნორმალურად უკრავს, მაგრამ უმეტესწილად… ბრრრ!!!

ერთ-ერთი რესტორნის სცენაზე ცნობილი “ნიჭიერი” სოსო ნარიმანიძე დავლანდე, მეორეგან კი ორი სლავური გარეგნობის გოგჩო, რომელთაც ხმა და სმენა ნამდვილად არ ჰქონდათ, სინდის-ნამუსის რა მოგახსენოთ, უცხო ხალხის გაჭორვა არ მჩვევია. ვერ გამიგია, როცა “ვია გრა”-ს და ალა პუგაჩოვას სიმღერებს ასრულებდნენ საუცხოო მანერით, რატომ მიჩნდებოდა მათი სცენიდან ჩამოღებისა და წკიპურტის კვრით შუა ზღვაში გაგზავნის სურვილი… ალბათ, მათი ფიგურა შემშურდა…

რაღაც ჩემდა ჭირად სახლთან მდებარე რესტორანში, სადაც ყოველთვის ისეთი სიწყნარე იყო, როგორც მორგში, ახალი დასი დაუქირავებიათ და მინდოდა თუ არა, ღამის ორ საათამდე ვუსმენდი ვიღაც ტემპერამენტიან ბიძიას: “რესტორანი “ედემი
კარგია?!”, “ხელები დამანახეთ”, “იუბილარს ვულოცავთ” და “აეეეეეე, ს დნიომ რაჟძენიააააა (უკვე სიმღერით)”…

თავდაპირველად თავზე ბალიშის დამხობა საქმეს შველოდა, მაგრამ მერე დასს ვიღაც სიგარეტით სექსუალურად ხმაჩახრინწული დეიდა შეუერთდა სექსუალურივე რეპერტუარით: “ო ბოჟე, კაკოი მუჟჩინააა, ია ხაჩუ ატ წებია სინაა..”, მერე რაღაცას ამბობდა ქალიშვილზეც, მაგრამ საკუთარმა ბუზღუნ-ბურტყუნმა შემიშალა ხელი, რომ ტექსტი ბოლომდე გამეაზრებინა.

ამის შემდეგ :ცენზურა: :ცენზურა: ყურსასმენებს ვიკეთებდი და ისე ვიძინებდი.

Remember when you were young, 
You shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.

გმადლობთ, მისტერ გილმორ!

საუბრები მეგობართან:

“როგორაა საქმე თამარა, მზე არის? თუ  რომ ჩამოხვალ, სოლარიუმში ხარ გასაქცევი?”
 
“მე: ზემო სართულზე ვარ და აქ კოღო არ მაწუხებს.
ის: რატომ, ართრიტი აქვს?”
 
“მე: იცი, გერმანულის სწავლა მინდა, ალბათ რუსთავში ვივლი.
ის: აუცილებლად იარე! გერმანული ძალიან მაგარი ენაა, და რუსთავში ყოველი მეორე გერმანულად ლაპარაკობს. ამაზე კარგ ადგილს ვერ ნახავ გერმანულის სასწავლად!”
 

შენც მადლობა, ჩემი საღამოების გახალისებისთვის! 🙂

ჩხუბი მეგობართან:

ამაზე საუბარი აქ არ მინდა.

რომ არა ყოველივე ზემოაღნიშნული, ყველაფერი სწორედ ისე იქნებოდა, როგორც ვგეგმავდი.

მიუხედავად ამისა, დასვენებამ სწორედ რომ სულზე მომისწრო. ხვალიდან ახალი ძალებით გავდივარ სამსახურში.

ახლა ვზივარ, დამწვარ მუხლებს სულს ვუბერავ და ნაყინს გეახლებით. ფერი ოდნავ ვიცვალე, “ფეისბუქზე” რამდენიმე ფოტო ავტვირთე, ვამაყობ, რომ ვარჯიშს კვლავაც ვაგრძელებდი და ფორმიდან არ ამოვვარდნილვარ.

წინ კიდევ აგვისტოს ნახევარი და ხავერდოვანი სეზონია. ასე რომ, ვისაც ჯერ არ დაგისვენიათ, სასიამოვნო დროის გატარებას და მზიან ამინდებს გისურვებთ!